یادداشت مهمان؛عضو مؤسس اتحادیه جهانی دراماتراپی و عضو رسمی انیستیتو هنر درمانی پاریس همزمان با روز روانشناس طی یادداشتی به تشریح و بررسی گروه درمانی نمایشی و جایگاه آن پرداخت.به گزارش خبرنگار مهر، مجید امرایی دراماتراپیست و عضو رسمی انتستیتو هنر درمانی پاریس و همچنین عضو مؤسس اتحادیه جهانی دراماتراپی همزمان با ۹ اردیبهشت به عنوان روز روانشناس طی یادداشتی که در اختیار گروه هنر خبرگزاری مهر قرار داد به تشریح و بررسی دراماتراپی یا «روان درمانی نمایشی» پرداخت.در این یادداشت چنین آمده است:«در طول یک صحنه دراماتراپی یا «روان درمانی نمایشی» شرکتکنندگان احساسات، عملکردها، تصمیمات و … خود را در واکنش به دیگرانی که یا اعضای گروه درمانجویان هستند و یا گروه فراگیران و درمانگران به شمار میآیند به اشتراک میگذارند تا در ادامه این فرایند دوسویه به نتیجه رضایتبخش تخلیه روانی دست یابند.در این زمینه ۲ تئوری «تاثیر متقابل» و «نقش گزاری روانی» پیشانیگاه فرایند اجرایی دراماتراپی محسوب میشود. مورنو یکی از پیشگامان این عرصه در دیدگاه خود بر «خودانگیختگی» و «بازخورد» در یک صحنه رواندرمانی نمایشی تأکید دارد. همچنین نیکلای اورینوف روسی دیگر نظریهپرداز حوزه روان نمایشگری در تئوری خود جای ویژهای به استفاده از «ماسک» به عنوان یک روش نمادین در تخلیه روانی و توجه به «رفتار خودانگیخته» میدهد، عناصری که بعدها در دراماتراپی مدرن جایگاه خاصی به خود اختصاص دادند. از نگاه اورینوف «صحنه از زندگی وام میگیرد و زندگی از صحنه درس میآموزد»؛ جملهای که فرایند دراماتراپی را در خود تفسیر و تاویل کرده است.مورنو در کتاب خاطراتش میگوید، مواجهه من با زیگموند فروید در جایی به پایان رسید که درمان روانکاوانه او را بی

مجید امراییمجید امرایی*: دراماتراپی تئاتر نیست؛ تئاتر یک هنر مستقل است که با بازیگر و تماشاگر معنا پیدا میکند درحالیکه دراماتراپی تماشاگرمحور نیست و بازیگری و کارگردانی به مفهوم تئاتری در آن معنا ندارد.در دراماتراپی وقتی واژه درمان و تراپی به کار میرود یعنی ابتدا باید «تشخیصی» در کار باشد و در ادامه پروتکل یا روش درمانی و در انتها هم مراقبت و نگهداری؛ بر این اساس به نظر میرسد هر چه خارج از این قاعده باشد درمان نخواهد بود.دراماتراپی در مواردی یک درمان مکمل است که در کنار دیگر درمانها قرار بگیرد. دراماتراپی در «پیشگیری»، «درمان» و «مراقبت» دارای مراتبی است که باید بهدرستی درک، آموخته و شناخته شوند. با این تعریف به نظر میرسد هیچ تئاتری، «درمانی» نیست مگر ناظر بر یک پروتکل فرایندمحور و مبتنی بر سلسلهمراتبی از تشخیص تا درمان و مراقبت باشد.دراماتراپی پیش از تئاتر اتفاق میافتد و این زمانی است که مسائل فرد حل شود؛ پس تلاش هر گروهی را که با تعدادی از افراد دچار معلولیت جسمی یا روانی کوشش میکند نمایشی را اجرا کند، نمیتوان دراماتراپی دانست.دراماتراپی در اجرا دو روش کلی دارد؛ «روش فردمحور» که ما اصطلاحاً به آن «سایکو دراما» میگوییم و «روش گروهمحور» که «سوسیو دراما» خوانده میشود.در سایکو دراما مسائل فردی مُراجع مورد کاوش و هدایت و ترمیم قرار میگیرد؛ اما در سوسیو دراما تمرکز بر حلوفصل مسائل جمعی و گروهی مشارکتجویان قرار دارد.تنها عنصر مشترک «تئاتر رسمی» و دراماتراپی «بازی» است و در این رویکرد مشترک، بازی به معنای خروج از حالت سکون و ایستایی است. به دیگر تعبیر، «دراما» هم یعنی عمل برای خروج از حالت سکون و «تراپی» یعنی ناظر بر یک روش و رویه درمانی بودن. نکته مهم در این میا

عضو اتحادیه جهانی دراماتراپی معتقد است بوعلی سینا حکیم نامدار ایرانی از روش دراماتراپی برای درمان بهره میبرد.به گزارش خبرنگار مهر، مجید امرایی دراماتراپیست و عضو رسمی انستیتو هنردرمانی پاریس طی یادداشتی با عنوان «دراماتراپی و روان درمانی سینای با نگاهی به شیوه درمان شاهزاده مالیخولیایی ری» به استفاده بوعلی سینا حکیم و فیلسوف نامدار ایرانی از روش درماتراپی به عنوان یکی از شیوههای درمانی پرداخته است.در این یادداشت چنین آمده است:«شاید بتوان ابن سینا (زادهٔ ۳۵۹ ه.ش – درگذشتهٔ ۲ تیر ۴۱۶) را ایرانیترین دانشمند جهان دانست که به جهت جامع الاطراف بودن حوزه فعالیت علمی و فرهنگیاش با کمی تامل در آثار مکتوب و نقلی او در حوزه فلسفه، ادبیات، طبابت و هنر او از ویژگیهای بارزی برخوردار است، هر چند بیگمان شخصیتهای جهانی از این دست گوهری عالمگیر و خورشیدی عالم تاب محسوب میشوند و نباید تلاش کرد آنها را در جغرافیایی محدود محصور نمود، اما ریشههای فرهنگ معنوی و جغرافیای زیستی آنها را هم نمیتوان کتمان کرد؛ ریشههایی که بوعلی سینا را ایرانیترین دانشمند همه اعصار معرفی میکند.به باور نگارنده افرادی چون سقراط، ارسطو، افلاطون، لامبلیکوس، سوفوکل، حافظ، سعدی، خیام، مولانا، فردوسی، بوعلی، ابوریحان، رازی، شکسپیر، مولیر، دانته، سارتر، مونتزارت، بتهوون، دورنمات، دوماً، هوگو، کورساکف، گاندی، نهرو و … دهها شخصیت جهانی دیگر را نمیتوان در جغرافیای زادگاه یا محل دفنشان محدود کرد. اینان حاصل پیشرفت علم و فرهنگ و اجتماع بشری هستند. این مهم را میتوان در دایره مطالعاتی آنها به وضوح مشاهده کرد که چگونه ادامه دهنده افکار فلسفی، علمی، فرهنگی و اجتماعی دانشمندان پیش از خود در هر جغرافیایی بودهاند.نمونه